சாக்கோ கே. அத்தியாலி // நேபாள மிஷனரி // மிஷனரிகளின் வாழ்க்கை வரலாறு //

 

சாக்கோ கே. அத்தியாலி

நேபாள மிஷனரி

 

1. ஊழியத்தின் வேர்கள்: தாயின் அர்ப்பணிப்பும் பிறப்பும் (1919 – 1920)

ஒரு தலைசிறந்த மிஷனரி ஊழியத்தின் தொடக்கம் பெரும்பாலும் முந்தைய தலைமுறையின் ஜெபத்திலும் அர்ப்பணிப்பிலும் வேரூன்றியிருக்கிறது.

• மாராமண் மாநாடு (1919): கேரளாவில் பம்பை நதிக்கரையில் ஆண்டுதோறும் கூடும் மாராமண் கிறிஸ்தவ மாநாடு இந்திய திருச்சபை வரலாற்றில் புத்துணர்ச்சியூட்டும் திருப்புமுனையாக அமைந்தது. 1919-ஆம் ஆண்டு மாநாட்டில், காவி உடை தரித்து இமாலயப் பகுதிகளுக்கும் திபெத்துக்கும் நற்செய்தியைத் தாங்கிச் சென்ற சாது சுந்தர் சிங்கின் மிஷனரி அறைக்கூவல் பலருடைய இதயங்களைத் தொட்டது.

• அன்னம்மாவின் தீர்மானம்: இந்த அறைக்கூவலைக் கேட்ட அத்தியாலியின் தாய் அன்னம்மாள், தனது வயிற்றில் உதிக்கப்போகும் பிள்ளையை இறைவனின் சித்தத்திற்கும் சுவிசேஷ சேவைக்கும் முழுமையாக அர்ப்பணிக்க மனப்பூர்வமாகத் தீர்மானித்தார். இது பழைய ஏற்பாட்டில் சாமுவேலை இறைவனுக்கு ஒப்படைத்த அன்னாள் செய்த நேர்த்திக்கடனை நினைவூட்டுகிறது (1 சாமுவேல் 1:27–28).

• பிறப்பு (1920): தாயின் அர்ப்பணிப்பின் தொடர்ச்சியாக, 1920-ஆம் ஆண்டு சாக்கோ கே. அத்தியாலி பிறந்தார்.

2. இளமைப் பருவம், தேசப்பக்தி, ஆன்மீக மாற்றம் மற்றும் ஆயத்தக் காலம்

அத்தியாலியின் ஆரம்பகால வாழ்க்கை வெறும் மத வட்டத்திற்குள் மட்டும் அடங்கிவிடாமல், சமூக-அரசியல் களத்திலும் வெளிப்பட்டது.

• சுதந்திரப் போராட்ட ஈடுபாடு: தனது வாலிப வயதில், காலனித்துவ ஆட்சிக்கு எதிரான இந்திய சுதந்திர இயக்கத்தின் போராட்டங்களில் தீவிரமாகப் பங்குகொண்டார். தேசத்தின் விடுதலை மீதான இந்த ஆர்வம், பிற்காலத்தில் மக்களின் ஆன்மீக விடுதலைக்கான சுவிசேஷ ஆர்வமாக உருமாற்றம் பெற்றது.

• ஆன்மீக மாற்றம்: அரசியல் ஈடுபாட்டிற்குப் பின்னர், அவரது தனிப்பட்ட வாழ்வில் ஏற்பட்ட ஆழமான ஆன்மீக அனுபவம் அவரை முழுநேர இறைப்பணிக்கு வழிநடத்தியது.

• அலகாபாத் மாணவர் ஊழியம் (1946): நாட்டின் சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய இக்கட்டான காலகட்டத்தில், 1946-இல் வட இந்தியாவின் கலாச்சார மற்றும் கல்வி மையமான அலகாபாத் சென்று கல்லூரி மாணவர்கள் மத்தியில் சுவிசேஷப் பணியாற்றினார்.

• யவத்மால் இறையியல் பயிற்சி (1948): ஆர்வத்திற்குத் தகுந்த வேதாகம அடித்தளமும் கோட்பாட்டுப் புரிதலும் அவசியம் என்பதை உணர்ந்து, மகாராஷ்டிராவின் யவத்மால் பகுதிக்குச் சென்று முறையான வேதாகமப் பயிற்சியைப் பெற்றார். பவுல் தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதியது போல, சத்திய வசனத்தை நிதானமாய்ப் பகுத்துப் போதிக்கும் ஊழியக்காரனாகத் தன்னை ஆயத்தப்படுத்திக் கொண்டார் (2 தீமோத்தேயு 2:15).

3. நேபாள மிஷனரி ஊழியம்: சவால்களும் கூட்டுப் பணியும் (1950 – 1953)

நேபாளத்தின் வரலாற்று மற்றும் அரசியல் சூழல்

20-ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் நேபாளம் வெளிப்புற உலகிற்கு எளிதில் திறக்கப்படாத ஒரு மூடிய நாடாக, கடுமையான ராணா வம்சத்து ஆட்சி மற்றும் மன்னராட்சியின் கீழ் இருந்தது. மதமாற்றத் தடைச் சட்டங்கள் தீவிரமாக நடைமுறையில் இருந்தன; கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தைப் பகிரங்கமாக அறிவிப்பதோ, ஆலயங்களை அமைப்பதோ சிறைத்தண்டனைக்குரிய குற்றமாக இருந்தது. கலாச்சார ரீதியாக இந்து-பௌத்த மரபுகள் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்த மண்ணில் வெளிநாட்டவர் ஒருவர் ஊழியம் செய்வது கடுமையான சவால்களைக் கொண்டிருந்தது.

களப்பணி முன்னேற்றம்

• 1950 — முதல் தளம் அமைத்தல்: கடினமான அரசியல் சூழலுக்கு மத்தியிலும், 1950-ஆம் ஆண்டு அத்தியாலி முதன்முறையாக நேபாளத்திற்குள் பிரவேசித்து களத்தின் தன்மையையும் மக்களின் ஆன்மீகத் தேவைகளையும் அவதானித்தார்.

• 1952 — மீண்டும் நேபாளமும் பஹதூர் ராணாவின் இணைப்பும்: இந்தியாவிற்குச் சிறிது காலம் திரும்பித் திட்டமிட்ட பின், 1952-இல் ஒரு குழுவுடன் மீண்டும் நேபாளம் சென்றார். அங்கு உள்ளூர் விசுவாசியான பஹதூர் ராணா (Bahadur Rana) என்பவரைச் சந்தித்தார்.

• வெளிப்பகுதியிலிருந்து வந்த மிஷனரிக்கு உள்ளூர் மொழியையும், கலாச்சார நுணுக்கங்களையும், சமுதாய உறவுகளையும் இணைக்கும் பாலமாக பஹதூர் ராணா அமைந்தார்.

• இது "பவுல் நட்டான், அப்பொல்லோ நீர்ப்பாய்ச்சினான், தேவனே விளையச்செய்தார்" என்ற கூட்டு ஊழிய தத்துவத்தை (1 கொரிந்தியர் 3:6–9) நடைமுறையில் வெளிப்படுத்தியது.

4. சபை நிறுவுதல்: "கிறிஸ்தா சாந்த சங்கம்" (1953)

• இல்லச் சபை உருவாக்கம்: 1953-ஆம் ஆண்டு பஹதூர் ராணாவின் இல்லத்தில் "கிறிஸ்தா சாந்த சங்கம்" (Christa Shanti Sangh - கிறிஸ்துவின் சமாதானச் சங்கம்) என்ற விசுவாசக் கூட்டம் தொடங்கப்பட்டது. பெரிய கட்டிடங்களோ வெளிப்படையான நிறுவன அமைப்புகளோ சாத்தியமில்லாத சூழலில், வீடே ஆலயமாக மாறியது.

• சபை வளர்ச்சியின் நான்கு தூண்கள்:

1. சுவிசேஷ அறிவிப்பு (Evangelism): இயேசு கிறிஸ்துவின் மீட்பின் நற்செய்தியை இரகசியமாகவும் சாட்சியின் மூலமாகவும் அறிவித்தல்.

2. சீடத்துவம் (Discipleship): விசுவாசிகளுக்கு வேதாகமத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளை ஆழமாகக் கற்றுக்கொடுத்து அவர்களை நிலைநிறுத்துதல்.

3. கிறிஸ்தவ ஐக்கியம் (Fellowship): சமூகப் பிரிவினைகளைக் கடந்து ஒரே குடும்பமாக அப்பம் பிட்டு, ஜெபத்திலும் அன்பிலும் நிலைத்திருத்தல் (அப்போஸ்தலர் 2:42–47).

4. உள்ளூர் தலைமைத்துவம் (Indigenous Leadership): வெளிநாட்டு மிஷனரிகளைச் சார்ந்திராமல், உள்ளூர் விசுவாசிகளே சபையை நடத்தும் தகுதியை உருவாக்குதல் (2 தீமோத்தேயு 2:2).

5. பிந்தைய ஊழியமும் ஓட்டத்தின் நிறைவும் (1986 – 2011)

• 1986 — ஓய்வுக்குப் பிந்தைய தொடர் ஊழியம்: 1986-ஆம் ஆண்டு தனது வழக்கமான நிர்வாக மற்றும் நிறுவன சேவைகளிலிருந்து ஓய்வு பெற்றார். ஆனால், ஓய்வு என்பது கிறிஸ்தவ ஊழியத்தின் முடிவல்ல என்பதை நிரூபிக்கும் வகையில், சத்தீஸ்கர் மாநிலத்திற்குச் சென்று அங்குள்ள சத்னாமி (Satnami) சமூக மக்களிடையே நற்செய்திப் பணியைத் தொடர்ந்தார்.

• சமூகத்தின் விளிம்புநிலையில் இருந்த சத்னாமி மக்களிடம் மிகுந்த மரியாதையுடனும் அன்புடனும் அணுகி, முதுமையிலும் தனது கைகளால் சுவிசேஷத் துண்டுப்பிரசுரங்களை விநியோகித்து தனிநபர் ஊழியம் செய்தார்.

• "அவர்கள் முதிர்வயதிலும் கனிதந்து, புஷ்டியும் பசுமையுமாயிருப்பார்கள்" (சங்கீதம் 92:14) என்ற வேத வாக்கியத்திற்கு இவரது வாழ்க்கை சான்றாக அமைந்தது.

• 2011 — ஓட்டத்தின் முடிவு: பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்ந்த அர்ப்பணிப்புள்ள ஊழியப் பயணத்தை முடித்து, 2011-ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 18 அன்று அவர் தனது 91-வது வயதில் கர்த்தருக்குள் நித்திரையடைந்தார். (2 தீமோத்தேயு 4:7).

வரலாற்று நிகழ்வுகளின் காலவரிசை அட்டவணை

ஆண்டு / காலகட்டம்	வாழ்க்கை நிகழ்வு	வரலாற்று / ஆன்மீக முக்கியத்துவம்
1919	மாராமண் மாநாட்டில் சாது சுந்தர் சிங்கின் அழைப்பு	அன்னம்மாவின் ஜெபமும் எதிர்காலப் பிள்ளையின் அர்ப்பணிப்பும்.
1920	சாக்கோ கே. அத்தியாலி பிறப்பு	ஜெபத்தின் பலனாக ஊழியப் பாதையின் தொடக்கம்.
இளமைப் பருவம்	இந்திய சுதந்திர இயக்கத்தில் பங்களிப்பு	தேசப்பற்றும், தீவிர அர்ப்பணிப்பு மனப்பான்மையும் உருவாதல்.
பிற்காலம்	ஆன்மீக மாற்றம் மற்றும் அழைப்பு	அரசியல் விடுதலையிலிருந்து ஆன்மீக மீட்பை நோக்கிய மாற்றம்.
1946	அலகாபாத் பயணம்	மாணவர் மற்றும் இளைஞர் மத்தியில் ஆரம்ப ஊழிய அனுபவம்.
1948	யவத்மால் வேதாகமப் பயிற்சி	முறையான இறையியல், கோட்பாடு மற்றும் சத்தியப் பயிற்சி.
1950	நேபாளத்திற்கான முதல் பயணம்	கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் கொண்ட களத்தில் எல்லைகளை விரித்தல்.
1952	மீண்டும் நேபாளம்; பஹதூர் ராணாவுடன் சந்திப்பு	உள்ளூர் விசுவாசியோடு கைகோர்த்து கூட்டு ஊழியத்தைத் தொடங்குதல்.
1953	"கிறிஸ்தா சாந்த சங்கம்" தோற்றம்	பஹதூர் ராணாவின் இல்லத்தில் நேபாள சபை இயக்கத்தின் அடித்தளம்.
1986	வழக்கமான சேவையிலிருந்து ஓய்வு	சத்தீஸ்கரில் சத்னாமி மக்களிடையே முதுமையிலும் தொடர்ந்த நற்செய்திப் பணி.
2011 (ஏப்ரல் 18)	மரணம்	விசுவாசப் போராட்டத்தை முடித்து ஓட்டத்தை நிறைவு செய்தல்.

சாக்கோ கே. அத்தியாலியின் வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளும் 8 முக்கிய பாடங்கள்

1. பெற்றோரின் அர்ப்பணிப்பு அடுத்த தலைமுறையைத் தீர்மானிக்கிறது

ஒரு தலைமுறையின் ஜெபம் அடுத்த தலைமுறையின் எழுப்புதலாக மாறுகிறது. அன்னம்மாவின் உள்மன அர்ப்பணிப்பு, அத்தியாலியின் எதிர்கால வாழ்விற்கு அஸ்திவாரமாக அமைந்தது. (வேத ஆதாரம்: 1 சாமுவேல் 1:27–28; நீதிமொழிகள் 22:6)

2. தெய்வீக அழைப்புக்கு முறையான பயிற்சி அவசியம்

வெறும் ஆர்வம் மட்டும் ஊழியத்தைத் தாங்காது; வேதாகமக் கல்வி, கலாச்சாரப் புரிதல் மற்றும் ஒழுக்கம் ஆகியவை ஊழியரின் ஆயுதங்களாக இருக்க வேண்டும். அத்தியாலி யவத்மாலில் பெற்ற பயிற்சி களத்தில் அவருக்கு உறுதுணையாக இருந்தது. (வேத ஆதாரம்: 2 தீமோத்தேயு 2:15)

3. சவாலான களங்களை எதிர்கொள்ளும் தைரியம்

மதமாற்றத் தடைகளும் பாதகமான அரசியல் சூழல்களும் நிலவிய போதிலும், அவர் நேபாளத்தை நோக்கிச் சென்றார். தியாகமும் விவேகமும் நற்செய்தி அறிவிப்பிற்கு இன்றியமையாதவை. (வேத ஆதாரம்: ரோமர் 10:14–15)

4. கூட்டுப் பணியும் உள்ளூர் விசுவாசிகளின் மதிப்பும்

மிஷனரி ஊழியம் என்பது ஒரு தனிமனிதனின் சாகசம் அல்ல. பஹதூர் ராணா போன்ற உள்ளூர் மக்களைக் கண்டறிந்து, அவர்களை அங்கீகரித்து, அவர்களோடு இணைந்து பணியாற்றுவதே நிலையான சபை வளர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும். (வேத ஆதாரம்: 1 கொரிந்தியர் 3:6–9)

5. சிறிய தொடக்கங்களை அற்பமாக எண்ணாதிருத்தல்

ஒரு தனிமனிதனின் வீட்டில் சிலருடன் தொடங்கப்பட்ட "கிறிஸ்தா சாந்த சங்கம்", எளிய தொடக்கங்களும் இறைவனின் கரங்களில் பெரிய சபை இயக்கங்களாக மலர முடியும் என்பதை உணர்த்துகிறது. (வேத ஆதாரம்: சகரியா 4:10; அப்போஸ்தலர் 2:42–47)

6. முதுமையிலும் தணியாத சுவிசேஷ தாகம்

அலுவலக மற்றும் நிறுவன ஓய்வு என்பது சுவிசேஷப் பணிக்கான ஓய்வு அல்ல. 1986-க்குப் பிறகும் சத்தீஸ்கரில் துண்டுப்பிரசுரங்களைக் கொடுத்து அவர் உழைத்தது, மரணம் வரை உண்மையுள்ள ஊழியக்காரனாக இருப்பதன் அவசியத்தைக் காட்டுகிறது. (வேத ஆதாரம்: சங்கீதம் 92:14; கலாத்தியர் 6:9)

7. சமுதாய மரியாதையும் சாந்தமும் நிறைந்த அணுகுமுறை

சத்னாமி மக்கள் மற்றும் நேபாளத்து மக்கள் மத்தியில் அவர் ஊழியம் செய்தபோது, வற்புறுத்தலின்றி அவர்களின் கலாச்சார பின்னணியை மதித்து அன்போடும் சாந்தத்தோடும் கிறிஸ்துவை வெளிப்படுத்தினார். (வேத ஆதாரம்: 1 பேதுரு 3:15; கொலோசெயர் 4:5–6)

8. ஊழியத்தின் நோக்கம் கிறிஸ்துவின் நாமமே, சுய புகழல்ல

தன்னுடைய பெயரை நிலைநிறுத்த முனையாமல், கிறிஸ்துவின் சமாதானத்தை (சாந்த சங்கம்) விதைத்து, உள்ளூர் தலைவர்களிடம் பொறுப்புகளை ஒப்படைத்துவிட்டுச் சென்ற மனப்பான்மை ஓர் உண்மையான மிஷனரியின் இலக்கணமாகும். (வேத ஆதாரம்: யோவான் 3:30; 2 தீமோத்தேயு 2:2)

அதோனிராம் ஜட்சன்// பர்மாவின் முன்னோடி மிஷனரி //மிஷனரிகள் வாழ்க்கை வரலாறு //

 

அதோனிராம் ஜட்சன்

பர்மாவின் முன்னோடி மிஷனரி

அதோனிராம் ஜட்சன் (1788–1850) அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த முன்னோடி பாப்டிஸ்ட் மிஷனரியாவார். 1813ஆம் ஆண்டு பர்மாவிற்குச் சென்று, அந்நாட்டு மக்களிடையே சுவிசேஷத்தை அறிவிப்பதற்காக தனது வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை அர்ப்பணித்தார். பர்மிய மொழியை ஆழமாகக் கற்று, வேதாகமத்தை அந்த மொழியில் மொழிபெயர்த்ததோடு, உள்ளூர் விசுவாசிகளையும் சபைகளையும் உருவாக்கினார். சிறை, நோய், எதிர்ப்பு, குடும்ப இழப்பு போன்ற கடுமையான துன்பங்களின் மத்தியிலும் தனது மிஷனரி அழைப்பில் உறுதியாக நிலைத்தார். அவரது வாழ்க்கை தியாகம், விடாமுயற்சி, மொழிபெயர்ப்பு மற்றும் சுவிசேஷ அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கிறது.

பகுதி 1: இளமைக்காலம், சந்தேகத்தின் இருள் மற்றும் ஆன்மீக திருப்புமுனை

அதோனிராம் ஜட்சன் 1788 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 9 அன்று அமெரிக்காவின் மாசசூசெட்ஸ் மாகாணத்தில் உள்ள மால்டன் (Malden) நகரில் பிறந்தார். இவரது தந்தை அதோனிராம் ஜட்சன் சீனியர் ஒரு சபைப் போதகர் (Congregational minister). சிறுவயதிலேயே கூர்மையான புத்திக்கூர்மையும், புதிய மொழிகளைக் கற்கும் அசாத்தியத் திறனும் கொண்டவராக ஜட்சன் திகழ்ந்தார்.

📌சந்தேகமும் அறிவுசார் தேடலும்

கிறிஸ்தவக் குடும்பத்தில் வளர்ந்தபோதிலும், பிரவுன் பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்ற காலத்தில் ஜட்சனின் விசுவாசம் ஆட்டம்கண்டது. அக்காலத்தில் பரவிய பிரெஞ்சு புரட்சிச் சிந்தனைகளாலும், பகுத்தறிவுவாதத்தாலும் (Deism) ஈர்க்கப்பட்ட அவர், கிறிஸ்தவத்தின் அடிப்படை உண்மைகளைச் சந்தேகிக்கத் தொடங்கினார். கல்லூரி விடுதியில் அவருடன் தங்கியிருந்த ஜேக்கப் ஈம்ஸ் (Jacob Eames) என்ற திறமைமிக்க நண்பரின் நாத்திகக் கருத்துகள் ஜட்சனைப் பெரிதும் வசீகரித்தன. ஜட்சன் தன் விசுவாசத்தைக் கைவிட்டு, உலகப் புகழைத் தேடி நியூயார்க் நகருக்குச் சென்றார்.

📌விடுதி அறையின் திருப்புமுனை

ஒருநாள் இரவு ஒரு சிறிய விடுதியில் ஜட்சன் தங்க நேரிட்டது. அடுத்த அறையில் மரணப் படுக்கையில் ஒரு வாலிபன் மரண வேதனையோடு கதறிக் கொண்டிருந்த சத்தம் இரவெல்லாம் ஜட்சனின் தூக்கத்தைக் கெடுத்தது. "இந்த வாலிபன் நித்தியத்தை எதிர்கொள்ள ஆயத்தமாக இருக்கிறானா? நான் ஆயத்தமாக இருக்கிறேனா?" என்ற கேள்விகள் ஜட்சனின் மனசாட்சியை உலுக்கின.

மறுநாள் காலையில் விடுதி உரிமையாளரிடம் விசாரித்தபோது, இரவில் பரிதாபமாக உயிரிழந்த அந்த வாலிபன் வேறு யாருமல்ல—கல்லூரியில் தன் விசுவாசத்தைக் கலைத்த அதே நெருங்கிய நண்பன் ஜேக்கப் ஈம்ஸ் என்பதை அறிந்து ஜட்சன் உறைந்துபோனார்.

"அவன் இறந்துவிட்டான்... எங்கு சென்றான்? நித்தியம் என்று ஒன்று உண்டானால் அவன் நிலை என்ன? என் நிலை என்ன?"

இந்த அதிர்ச்சி ஜட்சனின் மாயைத் திரையைக் கிழித்தது. மனிதனின் பகுத்தறிவும் புகழும் மரணத்தின் முன் ஒன்றுமில்லாமல் போவதை உணர்ந்த அவர், ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்துவிடம் முழுமையாகத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்து மெய்யான மனமாற்றத்தைப் பெற்றார்.

பகுதி 2: மிஷனரி அழைப்பும் வில்லியம் கேரியின் தாக்கமும்

மனமாற்றத்திற்குப் பின் ஆண்டோவர் இறையியல் பள்ளியில் (Andover Theological Seminary) சேர்ந்த ஜட்சன், மத்தேயு 28:18–20-ல் உள்ள பெரிய கட்டளையை (Great Commission) தன் சொந்த அழைப்பாக ஏற்றுக்கொண்டார்.

அக்காலத்தில் இந்தியாவில் செரம்பூர் நகரில் மிஷனரிப் பணியாற்றிவந்த வில்லியம் கேரி (William Carey) மற்றும் அவரது எழுத்துகள் அமெரிக்க இளைஞர்களிடையே பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன. கேரியின் நேரடிச் சீடராக ஜட்சன் இல்லாதபோதிலும், கேரியால் தொடங்கப்பட்ட பாப்டிஸ்ட் மிஷனரி இயக்கத்தின் தாக்கம் அமெரிக்காவிலும் பரவி, வெளிநாட்டு மிஷனரி சங்கங்கள் உருவாக வித்திட்டது.

1812 பிப்ரவரி 5 அன்று, தன் வாழ்க்கையின் இணை ஊழியராகத் திகழ்ந்த ஆன் ஹாசல்டைன் (Ann Hasseltine) என்பவரைத் திருமணம் செய்தார். அன்றைய காலகட்டத்தில் ஓர் இளம்பெண் அறியப்படாத ஆபத்தான தேசங்களுக்கு மிஷனரியாகப் புறப்படுவது நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒன்று. ஆனாலும் கிறிஸ்துவுக்காகத் தன்னை அர்ப்பணித்து ஆன் அவருடன் இணைந்தார்.

பகுதி 3: இந்தியாவிலிருந்து பர்மா நோக்கி – ஒரு தவிர்க்க முடியாத பாதை

ஜட்சன் தம்பதியினர் 1812-ல் முதலில் இந்தியாவின் கல்கத்தாவை (செரம்பூர்) அடைந்தனர். ஆனால், பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனி இவர்களது வருகையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை; வியாபார நோக்கம் கொண்ட பிரிட்டிஷ் அரசு இவர்களை உடனடியாக வெளியேற உத்தரவிட்டது.

அங்கிருந்து எங்கு செல்வது என்று தெரியாமல் தவித்த நிலையில், தீவிர புத்த மதப் பின்னணியும், கடுமையான கொடுங்கோல் ஆட்சியும் நிலவிய பர்மா (தற்போதைய மியான்மர்) நோக்கி தங்கள் கப்பல் பயணத்தைத் திருப்பினர். 1813 ஜூலை மாதத்தில் அவர்கள் பர்மாவின் ரங்கூன் (Rangoon) துறைமுகத்தில் காலடி வைத்தனர். அதுவரை வெளியுலகிற்குத் திறக்கப்படாத ஒரு கடுமையான ஆன்மீகக் களம் அவர்களை வரவேற்றது.

பகுதி 4: கலாச்சாரத் தழுவலும் மொழி ஆளுமையும்

ஜட்சன் பர்மாவிற்குச் சென்றபோது, அந்த மொழியைக் கற்பதற்கான எந்தவொரு இலக்கணப் புத்தகமோ அல்லது ஆங்கில-பர்மிய அகராதியோ இல்லை. ஆனால், அவர் குறுக்குவழிகளைத் தேடவில்லை. ஒரு சுதேச ஆசிரியரின் துணையோடு தெருக்களில் இறங்கி மொழியைக் கற்றுக்கொண்டார்:

[ மக்களின் அன்றாடப் பேச்சைக் கூர்ந்து கவனித்தல் ]
                      ↓
[ சொற்களுக்கான கலாச்சாரப் பொருளைக் கேட்டறிதல் ]
                      ↓
[ வட்டெழுத்து வடிவங்களை வரைந்து பழகுதல் ]
                      ↓
[ பர்மிய இலக்கிய இலக்கண அமைப்பை ஆழமாகப் படித்தல் ]
                      ↓
[ பௌத்த மதக் கோட்பாடுகளின் தத்துவச் சொற்களை அறிதல் ]
                      ↓
[ தேவ வார்த்தையைத் துல்லியமாக மொழிபெயர்த்தல் ]

📌மொழிபெயர்ப்பின் உன்னதம்

ஜட்சன் வெறுமனே பேசப் பழகவில்லை; அம்மொழியின் தத்துவார்த்த, இலக்கியக் கூறுகளை முழுமையாகக் கற்றுணர்ந்தார்.

• பர்மிய மக்கள் சுவிசேஷத்தைத் தங்கள் தாய்மொழியில் வாசிக்க வேண்டும் என்பதற்காகப் புதிய ஏற்பாட்டையும், பின் பழைய ஏற்பாட்டையும் பர்மிய மொழியில் முழுமையாக மொழிபெயர்த்தார்.

• இன்றும் பயன்பாட்டில் இருக்கும் புகழ்பெற்ற Burmese–English Dictionary (பர்மிய–ஆங்கில அகராதி) தொகுப்பை உருவாக்கினார். இதன் மூலம் அவர் ஒரு மிஷனரியாக மட்டுமல்லாமல், அம்மொழியின் தலைசிறந்த மொழியியலாளராகவும் மாறினார்.

📌சயாத் (Zayat) ஊழியம்

பர்மிய கலாச்சாரத்தில் சாலையோரங்களில் வழிப்போக்கர்கள் இளைப்பாறவும் விவாதிக்கவும் கட்டப்படும் மரத்தாலான மண்டபங்களை ‘சயாத்’ என்பர். ஜட்சன் ஒரு சயாத்தைக் கட்டி, அங்கு அமர்ந்து வருவோர் போவோருடன் பர்மிய தத்துவச் சொற்களைக் கொண்டே வேதாகம உண்மைகளை விவாதித்தார். உள்ளூர் கலாச்சாரத்தை நிராகரிக்காமல், சுவிசேஷத்தை அறிவிக்கும் பாலமாக அதை மாற்றினார்.

பகுதி 5: உபத்திரவத்தின் உலைக்களமும் தியாகமும்

ஜட்சன் பர்மாவில் ஆற்றிய பணி மலர்ப்படுக்கையாக இருக்கவில்லை. முதல் 6 ஆண்டுகள் கடுமையான உழைப்பிற்குப் பின்னரே மவுங் நாவ் (Moung Nau) என்ற முதல் பர்மியர் ஞானஸ்நானம் பெற்றார். தொடர்ந்து ஆண்ட அரசர் சுவிசேஷத்தை ஏற்க மறுத்தார்.

📌21 மாத சிறைவாசம் (அவா சிறைச்சாலை)

1824-ல் ஆங்கிலேயர்களுக்கும் பர்மிய அரசுக்கும் இடையே போர் மூண்டது (First Anglo-Burmese War). பர்மிய அதிகாரிகள் வெள்ளை நிறத்தவரான ஜட்சனை பிரிட்டிஷ் உளவாளி என்று தவறாகக் கருதி மரண தண்டனைக் கைதிகளுக்கான அவா (Ava) மற்றும் அவுங்-பின்னே-லே சிறைகளில் அடைத்தனர்.

• சுமார் 21 மாதங்கள் ஜட்சன் கடுமையான இரும்புச் சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டார்.

• இரவுகளில் கால்கள் மூங்கில் கம்பத்தில் கட்டப்பட்டு தலைகீழாகத் தூக்கி நிறுத்தப்பட்டார்.

• சாக்கடை நாற்றமும், உண்ண உணவின்மையும், கொடிய வெப்பமும் அவரது உடலைச் சிதைத்தன.

📌ஆன் ஜட்சனின் இணையற்ற தியாகம்

கர்ப்பிணியாக இருந்த ஆன் ஜட்சன், தன் கணவரின் உயிரைக் காக்க சிறை அதிகாரிகளின் கால்களில் விழுந்து கெஞ்சினார். தினந்தோறும் சிறைக்குச் சென்று உணவு கொடுத்தார்; தன் கணவர் மறைத்து வைத்திருந்த வேதாகம மொழிபெயர்ப்புக் குறிப்புகளை ஒரு தலையணைக்குள் வைத்து தைத்துப் பாதுகாத்தார். போரின் முடிவில் ஜட்சன் விடுவிக்கப்பட்டாலும், சிறைவாசத்தின் போது அனுபவித்த கடுமையான பட்டினியினாலும் நோயினாலும் பாதிக்கப்பட்ட ஆன் ஜட்சன் 1826-ல் தன் இளம் வயதிலேயே மரித்துப் போனார். சிறிது காலத்திலேயே அவர்களின் பச்சிளம் குழந்தையும் மரித்தது.

ஜட்சன் மன அழுத்தத்தின் உச்சத்திற்குச் சென்று காடுகளுக்குள் தனிமையில் கதறி அழுதார். ஆயினும், விசுவாசத்தைக் கைவிடாமல் மீண்டும் பணியைத் தொடர்ந்தார். பிற்காலத்தில் சாரா போர்டுமேன் (Sarah Boardman), எமிலி சுப்பக் (Emily Chubbuck) ஆகியோரைத் திருமணம் செய்து ஊழியத்தைத் தொடர்ந்தார்.

பகுதி 6: இறுதிப் பயணமும் நிலைத்த கனிகளும்

நீண்ட கால வெப்பமண்டல நோய்கள், காசநோய் மற்றும் சிறைவாசத்தின் பாதிப்பால் 1850-ல் ஜட்சனின் உடல்நிலை மிகவும் மோசமடைந்தது. மருத்துவர்களின் அறிவுரைப்படி கடல் காற்றுக்காகப் பயணம் மேற்கொண்டபோது, 1850 ஏப்ரல் 12 அன்று வங்காள விரிகுடாக் கடலில் கப்பலிலேயே தனது 61-வது வயதில் உயிர் நீத்தார். அவரது உடல் எந்தப் பிரேதப் பெட்டியுமின்றி கடலிலேயே அடக்கம் செய்யப்பட்டது.

அவர் பர்மாவுக்குச் சென்றபோது, ‘ஒரு பர்மிய கிறிஸ்தவனைக் கூட பார்க்க முடியவில்லை’; ஆனால் அவர் மரித்தபோது:

• பர்மிய மொழியில் முழு வேதாகமம் அச்சிடப்பட்டிருந்தது.

• 100-க்கும் மேற்பட்ட உள்ளூர் சபைகள் நிறுவப்பட்டிருந்தன.

• ஆயிரக்கணக்கான சுதேச மக்கள், குறிப்பாக காரென் (Karen) இன மக்கள் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர்.

பகுதி 7: ஜட்சனின் வாழ்க்கையிலிருந்து மிஷனரிகளுக்கான 8 பாடங்கள்

1.அழைப்பை விடாதீர்கள்…..

 கனிகள் தாமதமாக வந்தாலும்.

2.மக்கள் மொழியைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்…. மொழி என்பது மிஷனின் கதவு.

3.வேதாகமத்தை மக்களின் மொழியில் கொடுங்கள் Translation  என்பது மிகப்பெரிய  missionary ministry.

4.உள்ளூர் தலைவர்களை உருவாக்குங்கள்……. மிஷன் வெளிநாட்டவரை சார்ந்திருக்கக்கூடாது.

5.துன்பம் வந்தால் அழைப்பு தவறு என்று நினைக்காதீர்கள்….

ஜட்சனின் வாழ்க்கை இதற்குச் சாட்சி.

6.குடும்பத்தையும் மிஷனையும் சமமாக மதியுங்கள் Ann, Sarah ஆகியோரின் பங்களிப்பை மறக்கக்கூடாது.

7.உங்கள் வாழ்க்கையை விட உங்கள் பணி நீண்ட காலம் வாழ வேண்டும்

8.குடும்பத்தின் அர்ப்பணிப்பு மிஷனின் முதுகெலும்பு.

சமூகத் தடைகளைத் தாண்டி, சிறைக் கதவுகளைத் தட்டி, கணவரின் பணியைத் தாங்கிப் பிடித்த ஆன் போன்ற பெண்களின் தியாகமின்றி பர்மிய சபை உருவாகியிருக்க முடியாது. 

ஜட்சன் இறந்தார்; ஆனால் அவர் கொடுத்த வேதாகமமும் உருவாக்கிய உள்ளூர் ஊழியமும் தொடர்ந்தது.

டிடாகே (Didache) - அப்போஸ்தலர்களின் போதனை || அறிந்து கொள்வோம் _ பகுதி - 160 ||

அறிந்து கொள்வோம் 

பகுதி - 160

டிடாகே (Didache) - அப்போஸ்தலர்களின் போதனை

"அப்போஸ்தலர்களின் படிப்பினை" என்பது பொதுவாக Didache (டிடாகே) என்று அழைக்கப்படும் ஆரம்பகால கிறிஸ்தவ வரலாற்று நூலாகும். 'Didache' என்ற கிரேக்க வார்த்தைக்கு "படிப்பினை" அல்லது "போதனை" என்று பொருள்.

👉முழுப் பெயர்: "The Didache: The Teaching of the Twelve Apostles" (பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களின் போதனை)

👉இது புதிய ஏற்பாட்டில் இடம்பெறாவிட்டாலும், ஆரம்பகால திருச்சபையின் மிக முக்கியமான வரலாற்று ஆவணங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.

1.ஆசிரியர் மற்றும் காலக்கட்டம்

📌ஆசிரியர்:

இதை ஒரு குறிப்பிட்ட அப்போஸ்தலர் எழுதவில்லை. அப்போஸ்தலர்களின் போதனைகளைப் பெற்ற ஆரம்பகால சபைத் தலைவர்கள் அல்லது ஆசிரியர்கள் இதைத் தொகுத்து எழுதியுள்ளனர்.

📌எழுதப்பட்ட காலம்:

பெரும்பாலான அறிஞர்களின் கருத்துப்படி இது கி.பி. 70–100-க்கு இடையில் எழுதப்பட்டது (சிலர் கி.பி. 50–70 என்றும் கருதுகின்றனர்).

📌புதிய ஏற்பாட்டின் சில புத்தகங்கள் எழுதப்பட்ட அதே காலத்தைச் சேர்ந்த மிகப் பழமையான கிறிஸ்தவ ஆவணங்களில் இதுவும் ஒன்று.

2.நோக்கம்

ஆரம்பகால விசுவாசிகள் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதைக் கற்றுக்கொடுக்கவே இது எழுதப்பட்டது.

1.புதிய விசுவாசிகளுக்கு ஒழுக்க வாழ்க்கையைக் கற்பித்தல்.

ஞானஸ்நானம், உபவாசம், ஜெபம் மற்றும் கர்த்தருடைய இராப்போஜனம் (Communion) நடத்தும் முறைகளை விளக்குதல்.

2.சபைத் தலைவர்களை நியமிக்கும் வழிமுறைகளைக் கூறுதல்.

பொய்யான தீர்க்கதரிசிகளை அடையாளம் காணக் கற்றுக்கொடுத்தல்.

3.கர்த்தரின் இரண்டாம் வருகைக்கு ஆயத்தமாக வாழ அறிவுறுத்துதல்.

3.நூலின் அமைப்பு (16 அதிகாரங்கள்)

👉.அதிகாரங்கள் 1 முதல் 6: இரண்டு வழிகள் (Two Ways)

ஜீவனின் வழி மற்றும் மரணத்தின் வழி பற்றிய கிறிஸ்தவ ஒழுக்க நெறிமுறைகளைப் போதிக்கிறது.

👉அதிகாரங்கள் 7 முதல் 10: திருச்சபை ஆராதனை

ஞானஸ்நானம், உபவாசம், கர்த்தர் கற்பித்த ஜெபம் மற்றும் கர்த்தருடைய இராப்போஜனம் நடத்தும் முறைகளை விளக்குகிறது.

👉அதிகாரங்கள் 11 முதல் 15: திருச்சபை நிர்வாகம்

அப்போஸ்தலர்கள், தீர்க்கதரிசிகள், ஆசிரியர்கள், ஆயர்கள் (Bishops) மற்றும் உதவிக்காரர்கள் (Deacons) ஆகியோரின் பொறுப்புகளைப் பற்றிக் கூறுகிறது.

👉அதிகாரம் 16: இறுதிக்காலம்

கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகை மற்றும் விழிப்புடன் வாழ வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது.

4.திருச்சபையின் பயன்பாடு

 👉இது வேதாகமமா?

இல்லை. Didache வேதாகமத்தின் (Bible Canon) ஒரு பகுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை.

👉இன்றைய பயன்பாடு:

எந்தவொரு முக்கிய கிறிஸ்தவப் பிரிவும் இதை வேதாகமத்திற்குச் சமமான அதிகாரமுள்ள நூலாகக் கருதுவதில்லை. இருப்பினும், ஆரம்பகால திருச்சபையின் வாழ்க்கை, ஆராதனை மற்றும் ஒழுங்கை அறிய உதவும் முக்கிய வரலாற்று ஆவணமாக கத்தோலிக்க, கிழக்கு ஆர்த்தடாக்ஸ் மற்றும் புராட்டஸ்டண்ட் அறிஞர்களால் மதிக்கப்பட்டு ஆய்வு செய்யப்படுகிறது.

5.கண்டுபிடிப்பு மற்றும் முக்கியத்துவம்

📌மீண்டும் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஆண்டு:

பல நூற்றாண்டுகளாகக் காணாமல் போயிருந்த இந்த நூல், 1873-ஆம் ஆண்டு கிரேக்க ஆர்த்தடாக்ஸ் பேராயர் பிலோதேயோஸ் பிரென்னியோஸ் (Philotheos Bryennios) என்பவரால் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் இருந்த ஒரு பழமையான கிரேக்க கையெழுத்துப் பிரதியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

📌முக்கியத்துவம்:

அப்போஸ்தலர்களுக்குப் பிந்தைய முதல் தலைமுறை கிறிஸ்தவர்கள் எவ்வாறு வாழ்ந்தார்கள், ஆராதித்தார்கள், மற்றும் அவர்களின் சபை அமைப்பு எவ்வாறு இருந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள இது ஒரு பொக்கிஷமான வரலாற்றுச் சான்றாக விளங்குகிறது.

வாழ்வை அமைக்கும் குணம் // அறிந்து கொள்வோம் பகுதி-159

 

அறிந்து கொள்வோம்

பகுதி-159

வாழ்வை அமைக்கும் குணம்

வேதம் எச்சரிக்கும் குணங்கள் / பெண்களின் கண்ணியம்

விவிலியத்தில் ஒரு நபரின் "பெயர்" என்பது வெறும் அடையாளச் சொல் மட்டுமல்ல; அது அவர்களின் குணத்தையும், தன்மையையும் பிரதிபலிக்கக்கூடிய ஒன்றாகும். 

1 சாமுவேல் 25:25-ல் அபிாகாயில் தன் கணவனைக் குறித்துப் பேசும்போது, "அவன் பெயர் எப்படியோ அப்படியே அவனும் இருக்கிறான்; அவன் பெயர் நாபால் (மூடன்), அவனுக்குப் பயித்தியமும் இருக்கிறது" என்று குறிப்பிடுகிறாள்.

ஒரு பெயர் எப்படி ஒருவனின் குணத்தைக் காட்டுகிறதோ, அதேபோல விவிலியத்தில் நீதிமொழிகள், பிரசங்கி, மற்றும் சங்கீதம் ஆகிய புத்தகங்களில் பெண்கள் தவிர்க்க வேண்டிய சில எதிர்மறையான குண நலன்களும், அடையாளப் பெயர்களும் எச்சரிக்கையாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளன. இவை பெண்களை இழிவுபடுத்துவதற்காக அல்ல; மாறாக, ஒரு பெண் தன் குடும்பத்தையும் சமூகத்தையும் கட்டியெழுப்பும் ஆசீர்வாதமாகத் திகழ வேண்டும் என்பதற்காக வேதம் தரும் அன்பின் எச்சரிக்கைகளாகும்.

🛑 வேதம் எச்சரிக்கும் 20 எதிர்மறை குண அடையாளங்கள்

ஒரு கிறிஸ்தவப் பெண் தன் வாழ்க்கையிலும் நடத்தையிலும் தவிர்க்க வேண்டிய குணங்களை வேதம் பின்வருமாறு பட்டியலிடுகிறது:

1.எண்ணத்திலும் குணத்திலும் வரும் தடைகள்:

• அகங்காரி: அகந்தையுள்ளவர்களின் வீட்டை கர்த்தர் இடித்துப்போடுவார் (நீதிமொழிகள் 15:25).

• அறிவில்லாதவள்: மதியீனமும் அறியாமையும் கொண்டவள் (நீதிமொ 9:13).

• கண்டிப்பை வெறுப்பவள்: புத்திமதியை வெறுக்கிறவள் மிருககுணமுள்ளவள் (நீதிமொழிகள் 12:1).

• பொறுப்பில்லாதவள் & வீட்டை இடித்துப்போடுகிறவள்: மூடத்தனமுள்ள பெண் தன் கையினால் வீட்டை இடித்துப்போடுகிறாள் (நீதிமொழிகள் 14:1).

2.பேச்சு மற்றும் நாவினால் வரும் பலவீனங்கள்:

• வாயாடி & அடங்காதவள்: அடக்கமில்லாமலும், நாவை அடக்காமலும் இருப்பவள் (நீதிமொழிகள் 7:11).

• எப்போதும் முறுமுறுப்பவள்: ஓயாத சொட்டு நீரைப் போலக் குடும்ப அமைதியைக் கெடுப்பவள் (நீதிமொழிகள் 19:13).

• பிறர் மனதை காயப்படுத்துகிறவள்: அவசரப் பேச்சு பட்டயக் குத்துப்போலக் காயப்படுத்தும் (நீதிமொழிகள் 12:18).

• தீய ஆலோசனை சொல்லுகிறவள்: வஞ்சகமான வழிகளுக்கு வழிகாட்டுபவள் (நீதிமொழிகள் 6:24).

3.குடும்ப அமைதியைக் குலைக்கும் குணங்கள்:

• கோபக்காரி & சண்டைக்காரி: சண்டைக்காரியோடு ஒரு வீட்டில் வாழ்வதை விட வனாந்தரத்தில் வாழ்வது மேல் (நீதிமொழிகள் 21:19).

• வீட்டில் கலகம் உண்டாக்குகிறவள்: சமாதானமின்மையை உருவாக்குபவள் (நீதிமொழிகள் 21:9).

• அமைதியில்லாதவள்: அமைதியும் சாந்தமும் இல்லாத வீண் பரபரப்பு உள்ளவள் (நீதிமொழிகள் 17:1).

• எலும்புருக்கி & இலச்சை உண்டுபண்ணுகிறவள்: புருஷனுக்கு வெட்கத்தை உண்டாக்குகிறவள் அவனுடைய எலும்புகளுக்கு உக்காலியைப் (எலும்புருக்கி) போலிருக்கிறாள் (நீதிமொழிகள் 12:4).

4.ஒழுக்க நெறிமுறைகளில் தவறுதல்:

• நாணமில்லாதவள்: ரூபவதியாயிருந்தும் விவேகமில்லாத பெண் பன்றியின் மூக்கில் தொங்கும் பொன்னrule-ஐப் போன்றவள் (நீதிமொழிகள் 11:22).

• பாவ வழியில் இழுக்கும் பெண்: தவறான பாதைகளுக்கு வழிநடத்துபவள் (நீதிமொழிகள் 2:16).

• வஞ்சக இதயம் கொண்டவள்: உதடுகளால் சமாதானம் பேசி, இருதயத்தில் யுத்தத்தைக் கொண்டிருப்பவள் (சங்கீதம் 55:21).

• சாவிலும் அதிகம் கசப்புள்ளவள்: கண்ணிகளும் வலைகளுமான இருதயமுடையவள் (பிரசங்கி 7:26).

இந்த எச்சரிக்கைகளின் நோக்கம் என்ன?

வேதாகமத்தின் இந்த வசனங்கள் பெண்களைக் குறை கூறுவதற்காக எழுதப்பட்டவை அல்ல. ஒரு பெண் ஞானமுள்ளவளாக வாழும்போது, அவளுடைய குடும்பமும், அவளைச் சார்ந்த சமுதாயமும் ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறது.

நீதிமொழிகள் 12:4 கூறுகிறது: "குணசாலியான ஸ்திரீ தன் புருஷனுக்குக் கிரீடமாயிருக்கிறாள்."

எதிர்மறையான குணங்களைக் குறிக்கும் அடையாளப் பெயர்களைத் தவிர்த்து, சாந்தமும், அமைதியும், ஞானமும், அன்பும் கொண்ட தேவபக்தியுள்ள குணங்களை வளர்த்துக்கொள்வதே வேதம் நமக்குக் காட்டும் தேவ சித்தமாகும்.

முடிவுரை:

"பெயர் என்பது குணத்தின் பிரதிபலிப்பு." எனவே, வேதம் எச்சரிக்கும் இந்தக் குணங்களைத் தவிர்த்து, கிறிஸ்துவுக்குள் புதுப்பிக்கப்பட்ட நற்குணங்களை ஆடையாக அணிந்து, குடும்பத்திற்கும் தேவ ராஜ்யத்திற்கும் ஆசீர்வாதமான பாத்திரங்களாக வாழ்வோம்!